30.6.10

Για όλα φταίνε τα μαρούλια!!!!!



Δεν ξέρω τι σας έλεγαν εσάς για τα μωρά , πάντως εμένα μου έλεγαν πως τα βρίσκουμε στα ... μαρούλια!

       Σαν καλό παιδί που ήμουν , πρώτο μάλιστα , ήθελα και γω αδελφάκια , κάπου εκεί στα τέσσερα! 
Θα τους είχα πρήξει ως φαίνεται , έτσι η μάνα μου , μου είπε να προσεύχομαι στον καλό θεό και θα μου στείλει ένα αδερφάκι ! 
        Κάθε βράδυ , μα κάθε βράδυ , πριν πέσω να κοιμηθώ έκανα την προσευχή μου και έβαζα μέσα και τον πόνο μου!
Μεγάλος πόνος , απόκριση καμία , είχα αρχίσει να απελπίζομαι!
Έτσι ξαναπάω στη μάνα μου και της κάνω τα παράπονα μου!

   "Όλοι έχουν ένα αδερφάκι να παίζουν , εγώ γιατί; Μήπως δεν είμαι καλό παιδί ; Μήπως δε με αγαπάει ο θεούλης; Εγώ θέλω αδερφάκιιιιιιιιιιιιιιι......."

Είδε κι απόειδε η έρμη , άσε που τούμπανα θα της τα είχα κάνει, βρήκε τα μαρούλια!!!

   "Δεν είναι ο καιρός τώρα , αδερφάκι θα ψάξουμε σαν βγουν τα μαρούλια ! Εκεί το κρύβει ο θεούλης και σε όποιον τύχει!"

Βλέπεις , από τη μία δεν είχαμε μαρούλια όλο το χρόνο τότε, από την άλλη δε τα τρώγαμε και πολύ , οπότε πόσα μαρούλια θα έβλεπα!
Άρχισα να ζω με τη σκέψη , μη μπει μαρούλι στο σπίτι και δεν προλάβω να το κοιτάξω πρώτα , μην τρώγαμε και το αδερφάκι κατά λάθος!

Πέρασε έτσι κάμποσος καιρός , χωρίς να αναφέρω το αδερφάκι , η μάνα μου είχε ξεχάσει τα μαρούλια, σιγά μη δε τα ξέχναγε! Εγώ όμως ποτέ!
Περίμενα καρτερικά και περίμενα ,ώσπου μια μέρα γυρνάει από τη λαϊκή με τα πολυπόθητα "μαρουλοαδερφάκια" στην τσάντα!

Πάρτι κανονικό έστησα , τα ξεπουπούλιασα κανονικά αλλά αδερφάκι γιοκ!

   "Μια άλλη φορά θα είμαστε πιο τυχεροί!" μου είπε και μάζεψε ότι είχε απομείνει να τα βάλει στο ψυγείο ....

Συνεχίστηκε το ίδιο τροπάρι , μέχρι που επιτέλους , θες τα μαρούλια ήταν καλά, θες εισακούστηκαν οι προσευχές μου , ήρθε το αδερφάκι !
Αλλά αυτό είναι μια άλλη "πονεμένη " ιστορία!


28.6.10

Βάλε πρώτα στους κουρασμένους να φάνε...


Η γιαγιά μου όταν ήμασταν στο σπίτι της , στο χωριό - το οποίο ήταν μικρό - έστρωνε τραπέζι και τρώγαμε πάντα εμείς τα μικρά πρώτα .

Η μόνιμη δικαιολογία ήταν:

"Βάζω πρώτα στους κουρασμένους να φάνε κι έπειτα εμείς! "

Συνήθως κανείς από τους μεγάλους δεν έλεγε τίποτα , διότι το να χαλάσεις στη γιαγιά χατήρι , ισοδυναμούσε με μια ζωή στο "πυρ το εξώτερον".

Ένα μεσημέρι όμως , ο πατέρας μου είχε γυρίσει από  δουλειά , λιώμα και δεν έβλεπε μπροστά του. Κάθισε λοιπόν στο τραπέζι μαζί μας .

"Εσύ τώρα είσαι κουρασμένος πασά μου;" τον ρώτησε η γιαγιά μελιστάλαχτα .
"Κουρασμένος μάνα , δε θα πει τίποτα ! Βάλε μου να φάω να ξαπλώσω , γιατί δεν το' χω σε τίποτα να κοιμηθώ νηστικός!" της είπε και όντως έτσι ένιωθε.

Η γιαγιά δεν είπε τίποτα , απλά κούνησε το κεφάλι της και μας έκλεισε το μάτι πονηρά.

Την άλλη μέρα ξημέρωνε Κυριακή. Εμείς έτσι κι αλλιώς σε διακοπές ήμασταν! Στο χωριό όλοι μας ήξεραν και μας πρόσεχαν ... φεύγαμε το πρωί και γυρνούσαμε το μεσημέρι γεμάτοι από καθαρό αέρα και παιχνίδι!
Το τι σκαρφαλώματα , το τι κολύμπι , το τι γραντζουνιές στα πόδια και στα χέρια , δε λέγεται!

Σαν φάγαμε το πρωινό μας και ετοιμαστήκαμε να εξαφανιστούμε , σηκώθηκε η γιαγιά και είπε:

"Εχθές ο πατέρας σας , έφαγε μαζί σας ... σήμερα θα παίξει μαζί σας! Θα κάνει ότι κάνετε , θ' ανέβει όπου και σεις και το καλό που του θέλω μην τολμήσει να σας αφήσει ! Θα το μάθω κι αν το μάθω ουε κι αλίμονο σας ! "
Ο πατέρας μου χαμογέλασε και τις είπε:

"Ξέρω που το πας! Μα το λάδι θα τους βγάλω!"

Η γιαγιά μου γέλασε τρανταχτά , μόνο αυτό!

Κάναμε ότι κάναμε κάθε μέρα , μη σας πω και σε λίγο πιο αργούς ρυθμούς , γιατί σέρναμε και τον πατέρα από πίσω και μας καθυστερούσε!

Το μεσημέρι που γυρίσαμε , μας περίμενε η γιαγιά με το τραπέζι ήδη στρωμένο. Κοίταξε τον πατέρα μου και χαμογέλασε . Ύστερα του είπε:

"Τώρα σου αξίζει των κουρασμένων το φαΐ! Έτοιμα τα ΄χω όλα !"

Κι εκείνος της απάντησε :

"Άσε μάνα! Είμαι τόσο κουρασμένος που μπουκιά δεν κατεβαίνει!"

Μπήκε μες το σπίτι και ούτε που πλύθηκε! Κατ' ευθείαν στο κρεβάτι! Σηκώθηκε την άλλη μέρα το πρωί , πιασμένος!

Από τότε "οι κουρασμένοι" τρώνε πάντα πρώτοι και κανείς δε μιλά!

Αχ! ρε γιαγιά!

Tο μικρό πουλάκι , με το μεγάλο στόμα....

a little bird Pictures, Images and Photos
Αχ! Αυτό το πουλάκι !!!!
Όταν ήμουν μικρή το έτρεμα και το μισούσα! Μη σας πω ότι, όπου έβλεπα πουλί να πετάει έλεγα μπας και είναι το δικό μου; Έτσι να έκανα να το πιάσω ! Θα το ξεπουπούλιαζα!
Θα μου πείτε τώρα τι τρελά σας λέω!
Αλλά δεν μπορεί , θα είχατε και σεις ένα πουλί! Μάλιστα και δεν εννοώ το γνωστό! Πονηρούληδες!!!!
Άλλο εννοώ! Ακούστε σκηνικό!
Είμαι εγώ με τ΄αδέρφια μου -μόνος δεν έχει νόημα να κάνεις σκανταλιές- και κατά τη διάρκεια της μέρας κάνουμε τα τέρατα!
Η μητέρα μου , τέρας υπομονής , πέταγε που και που καμιά παντόφλα -που ποτέ δε μας πετύχαινε  περιέργως πως, άλλο άλυτο μυστήριο - αλλά εμείς που να καταλάβουμε!
Οπότε έπεφταν και οι απειλές:
"Δε θα γυρίσει βρε ο πατέρας σας! Θα δείτε εσείς !"
Εμείς πάλι , επειδή ποτέ δεν έλεγε στον αυστηρό και ντουλαπένιο πατέρα τι κάναμε , απλά ησυχάζαμε για κάνα δευτερόλεπτο και ξανά προς τη δόξα τραβά!
Το βράδυ όμως που γύριζε ο πατέρας .... αχ! αν είχαμε κάνει καμιά χοντρή ζαβολιά ...πως την ήξερε!
Έπεφταν οι τιμωρίες βροχή και καμιά ψιλή - ανάλογα τη ζαβολιά- και πάντα ήξερε και το σωστό λόγο!
Όταν έμπαινε στο σπίτι και αντί για καλησπέρα έλεγε:
"Μου είπε ένα πουλάκι ....." βάζαμε τα μαύρα μας και καθόμασταν σούζα!
Πολλές φορές σκεφτήκαμε πως να πιάσουμε το ρημαδόπουλο!
Έλα όμως που όσο ήμασταν παιδιά , δεν το βρίσκαμε πουθενά!
Τώρα που μεγαλώσαμε και κάναμε και μεις με τη σειρά μας παιδιά , μας φανερώθηκε το άτιμο!
Τώρα είναι η σειρά των παιδιών μας να το ψάχνει!!!
Αμ! πως!!!

Ανοίξαμε και σας περιμένουμε....



Ανοίξαμε λοιπόν!
Εδώ θα λέμε ότι θα λέγαμε , αν είμασταν μαζεμένοι και πίναμε τον καφέ μας!
Από κουτσομπολιά μέχρι ό,τι μας απασχολεί!
Δε θα το κάνω μόνη μου όμως (έτσι ελπίζω δηλαδή!) θέλω βοήθεια!
Το ξεκινάω όμως γιατί θέλω κάτι χαρούμενο στη ζωή μου!
Κάπου που να τα λέω , να ξεσπάω και να ξεσκάω ....
Σας περιμένω !!!!!!
Φιλιά!