27.9.10

Η φασολάδα κάνει στο γιουβαρλάκι παρέα για να κλάψουν το χαμό του κοτόπουλου...(Μέρος β')




          Μετά την πρώτη μου αποτυχία, στα εύκολα αν είναι δυνατόν, ήμουν σαφώς πολύ πιο προσεχτική σε όλα.


   Διότι άντε, στο κοτόπουλο έκανες το σχετικό μνημόσυνο τελείωσε! Ούτε έψησες, ούτε λέρωσες τα 184 κουταλομαχαιροπίρουνα και αν μη τι άλλο έριξες και το κλάμα σου  ήρθες στα ίσα σου.
Μάζεψες μετά τα χαρτομάντιλα , τηγάνισες και τις πατάτες και πάει....


          Όμως όταν κάνεις ολόκληρο τον κόπο.... μαγειρέψεις, μαζέψεις και σερβίρεις τι γίνεται;


          Σαν ήρθε ο χειμώνας. μου λέει ο καλός μου.....
   
   "Βρε μια φασουλάδα.... θα ήταν ότι έπρεπε! Πωπωπω ...από τώρα τρέχουν τα σάλια μου!"
   "Καλά μάζεψε τα σάλια σου.... από τη μία μόλις σφουγγάρισα, χάλια θα μου κάνεις το παρκέ, από την άλλη δεν έχω ξανακάνει.... οπότε μαζέψου!"
   "Έλα βρε, αγάπη μου, είσαι χρυσοχέρα εσύ! Τι στο φασόλι θα κολλήσεις; Εδώ άλλα κι άλλα....." μου λέει με υφάκι μαλαγάνας.
   "Χμ.... καλά... θα μιλήσω με τη μαμά!"
   "Ωχ! Θα μας στοιχίσει η φασολάδα αστακός! Και λένε πως είναι το φαγητό των φτωχών.... εδώ να μας έρθουν...." άρχισε να μουρμουράει.
   "Ά! άμα θες! Αλλιώς και η μακαρονάδα μια χαρά είναι...." λέω εγώ έτοιμη να υπερασπίσω τον τσελεμεντέ μου.
   "Δεν είπαμε και τίποτα... ουφ και πάρε και καμμιά σαρδέλα!" 
   "Τι; Όπως τις κάνει η μαμά μου; Δύο καινούρια φαγητά σε μια μέρα; Καλά τρελαθήκαμε τελείως;" λέω εγώ.
   "Είναι φαγητό η σαρδέλα ρε τρελοκομείο; Όχι γιατί αν είναι να φτιάξεις άλλη μέρα, αλλά θα τις φας μόνη σου όλη μέρα!" με απειλεί.
   "Ε! όχι δεν είναι..." λέω εγώ που θυμάμαι τον Ηλιόπουλο στην ταινία με τις λακέρδες και τα νερά και νιώθω μια δίψα.
   "Έκλεισε λοιπόν! Φασουλάδα , σαρδέλες , ελιές!!! Όρε γλέντια!" λέει και τρίβει τα χέρια του.
   "Καλά από όλα όσα είπες, οι ελιές είναι οι μόνες σίγουρες κι αυτές γιατί τις έχει φτιάξει η ΜΑΜΑ μου!!!" του λέω και του γυρίζω την πλάτη να πάω στο τηλέφωνο....
   Δεν ακούω τι μουρμουρίζει, αλλά σίγουρα βρίζει εμένα και τη μάνα μου μαζί.... 


    Ντρινννννννννν ντρινννννννννν...


     "Ορίστε!" ο αδερφός μου.
     "Έλα βρε! Τι κάνεις; Πως κι έτσι σπίτι; Περίοδο έχουν οι δικές σου;"
     "Ρε άειι από κει πλύνε κάνα πιάτο! Θα μας κάνει και πλάκα το οικοκυρικόν!"
     "Νευράκια πασά μου; Σε έπτυσαν και κολλάς;χαχαχαχα"
     "Τι θες παιδί μου;;;; Θα σου πω καμιά βαριά! Για να με εκνευρίσεις πήρες;"
     "Ναι βρε! Άλλη όρεξη δεν είχα! Όλη τη μέρα σε έχω εδώ, να σ΄ακούσω ήθελα κι από πάνω! Τη μαμά θέλω!"
     "Έγινε κάτι;"
     "Όχι μωρέ , κάτι να τη ρωτήσω!"
     "Έλα ρε, πες το ξεκάθαρα και ανησύχησα! Είναι ο τσελεμεντές εκεί;"
     "Ρε αειι , που έχεις και άποψη! Φώναξε την εκεί!"
     "Τσελεμεντέεεεεεεε! Η κόρη σου η μαγείρισσα!"


    "Έλα κοπέλα μου! Τι κάνεις;"
    "Λέω φασόλαδα....Εσύ;"
    "Φασολάδα κάνεις; Εγώ πάλι καλά κάνω!"
    "Τι λες βρε μαμά;"
    "Ε! άμα σε ρωτάνε τι κάνεις και απαντάς φασολάδα....έχεις πρόβλημα!"
    "Ξέρεις τι εννοώ...."
    "'Οχι!"
    "Θα μου πεις;"
    "Έχω άλλη επιλογή;"
    "Μάλλον όχι, γλυκιά και υπέροχη μανούλα μου ....σλουρπ σλουρπ!"
    "Ναι ναι καλά, καταλάβαμε ....λέγε τώρα τι θες!"
    "Ο αξιαγάπητος γαμβρός σου , θέλει λέει φασουλάδα και σαρδέλες μαζί! Ποιόν να έπαιρνα;"
   "Τι δύο σε ένα;" με ρωτάει και γελάει.
   "Εγώ φταίω που πήρα τηλέφωνο, να με κοροϊδεύουν οι άλλοι να με κοροϊδεύεις και συ; Ε!Αυτό πάει πολύ και δε θα το ανεχτώ!!!" λέω δήθεν θιγμένη.
   "Έλα, έλα που είσαι στο τσιρπί! Άντε λοιπόν θα πάρεις τη μεγάλη σου κατσαρόλα και θα τη γεμίσεις μέχρι σχεδόν τα χερούλια νερό....μετά θα....και  ύστερα θα.... και μετά θα.... και μπλα μπλα.... Κατάλαβες;;;"
   "Κατάλαβες;; Α! όχι αυτό δε το γράφω!! Ναι , ναι κατάλαβα...καλά τη μεγάλη μεγάλη κατσαρόλα; "
   "Ναι ... άντε και καλή επιτυχία! Άμα θες κάτι πάρε με! Φιλάκια!"


κλικ....




       Την άλλη μέρα, ανάμεσα σε καρότα , σέλινα, φασόλια, σαρδέλες, ξεκίνησα να μαγειρεύω....
Μια χαρά όλα .... να μοσχομυρίζει η κουζίνα, αφού έτρεχαν τα σάλια μου που δεν είμαι και πολύ της φασολάδας..... Βέβαια κοίταζα τη κατσαρόλα και το έβλεπα πολύ το φαγητό. Λέω, δε βαριέσαι , ότι περισσέψει θα το βάλω στο ψυγείο και θα το φάμε άλλη μέρα....  
        Κάποια στιγμή το έσβησα το μάτι και δοκιμάζω ....ωραία γεύση αλλά πολύ πιο σουπέ, από της μαμάς εννοώ, και πως να το πω...λίγο νερουλέ!
        Παίρνω τον σεφ....
    
    "Ναι;" η μαμά...
    "Έλα μα, η φασολάδα δε χύλωσε όπως η δική σου! Τι κάνω;"
    "Ε! Άστην βρε πουλί μου, πάνω στο μάτι ξεσκέπαστη λίγο να φύγουν τα πολλά, κοίτα μη το κάψεις το φαγητό, άμα το σβήσεις, μέχρι το μεσημέρι θα έχουν ρουφήξει τα φασόλια! Μην κάνεις έτσι ...την άλλη φορά να βάλεις λιγότερο νερό, έτσι;"
    "Έτσι! Αλλά, είναι πολύ, μου φαίνεται το φαγητό!" 
    "Δεν πειράζει , θα το βάλεις στο ψυγείο! Άντε σε αφήνω έχω δουλειά!"


κλικ....


         Το μεσημέρι ήρθε ο καλός μου, βρήκε τις σαρδέλες (ότι είχε μείνει από αυτές , οι μισές πετάχτηκαν στο καθάρισμα, πως να τις καθάριζα δεν ήξερα!) στο τραπέζι, ελιές σπιτικές (μαμάς λέμε) φέτα τυρί και μπόλικο ψωμάκι για τις απαραίτητες καταδύσεις.
      Εγώ περίμενα, να πλυθεί να έρθει στο τραπέζι για να σερβίρω.
Παίρνω τα βαθιά, ωραία πιάτα τότε όχι όπως τώρα θες δύο να πεις ότι  ρούπωσες, βάζω μέσα τη φασολάδα και το βλέπω δεν είναι χυλωμένη, αλλά μούγκα στη στρούγκα.
      Εκείνος βλέπει ότι η όψη δε του θυμίζει φασολάδα, ούτε της δικιάς του ούτε της δικιάς μου μάνας. Δε λέει τίποτα όμως και παίρνει το κουτάλι.


Μια βούτα στο πιάτο καιιιιιι χαμμμμμμ..... εγώ κοιτάζω το κουτάλι να χάνεται στο στόμα του και περιμένω με ανοιχτό το δικό μου....


   "Λοιπόν;" λέω.
   "Ευτυχώς που έχω πάει φαντάρος!" μου λέει.
   "Δηλαδή;" του λέω εγώ.
   "Κοίτα είμαι άσσος στις ανασκαφές! Κάπου θα το πετύχω το φασόλι! Πόσο να μου κρυφτεί;;;;;;;;;;" λέει εκείνος και χαμογελάει στο ανασηκωμένο μου φρύδι, δείγμα πως θα αρπαχτούμε που με κοροϊδεύει.


     Πως είναι δυνατόν; ε;;;;;;


    "Μαμάααααααααα..... η φασολάδα βγήκε φασόλι ψάξε ψάξε δε θα με βρεις! Τι έκανα λάθος;"
    "Έβαλες πολύ νερό.... την άλλη πιο λίγο!"
    "Πως είναι δυνατόν; Μέχρι τα χερούλια και παρακάτω, στη μεγάλη μεγάλη κατσαρόλα! Ότι μου είπες!"
    "Στη μεγάλη μεγάλη; Εκείνη που είχα βάλει στο πάνω πάνω ράφι και την είχα ονομάσει του λόχου; Σε αυτήν μαγείρεψες;;;"
    "Εμ ναι! Σε ποιά;"
    "Χαχαχαχαχαχαχαχαχαχα... γιατί έχεις λόχο;;;;;"
    "Άντεεεεεεεεεεε ...... να προσέχεις άλλη φορά τι μου λες! Τι τσελεμεντές είσαι να δίνεις λάθος δοσολογίες;;;;;"




(συνεχίζεται.....)


     










  

11 σχόλια:

GiP είπε...

ΑΠΟΛΑΥΣΤΙΚΟΤΑΤΟ !!!

Και χαίορμαι ποου ξενύχτησα για να ανεβάσω το δικό μου και έτσι σε βρήκα μετά.

Γελουσα ΠΟΛΥ ώρα !! Και κάτι άλλο ΓουΓου μου... Εκτός από το χιούμορ και το στρωτό γράψιμο... βγαίνει και κάτι άλλο από τα γραπτά σου, όλα αυτά για τα παιδιά, τον δικό σου, τη μαμα, τον αδελφό...

Βγαίνει μιά τρυφερότητα. ΤΟΥΣ ΑΓΑΠΑΣ και μάλιστα ΠΟΛΥ !!

Θα μου πεις "βλέπεις κάτι περίεργο ?". Όχι φυσικά. Δικοί σου άνθρωποπι είναι. Πουθενά το περίεργο μεν, αλλά το δείχνεις ΠΟΛΥ τρυφερά και ΠΟΛΥ ωραία δε !!
ΣΟΥ ΒΓΑΙΝΕΙ !!

Να τους χαίρεσαι !! Ειλικρινά !!

Φυσικένια είπε...
Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από τον συντάκτη.
Φυσικένια είπε...
Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από τον συντάκτη.
Φυσικένια είπε...
Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από τον συντάκτη.
Φυσικένια είπε...

xa xa xa
Απίθανη!!!
....εγώ γιατί δεν έχω τέτοιες γκάφες στο μαγείρεμα να τις σκέφτομαι να γελάω????

Με τη μαμά σπανίως με τέτοιου είδους διαδραστική επικοινωνία!!! Καμιά φορά με παίρνει εκείνη να με ρωτήσει για συνταγές!!

Ναι... είμαστε λίγο ανάποδοι εμείς!!! χα χα χα χα

Φυσικένια είπε...

Δεν ξέρω τι συμβαίνει αλλού, εδώ το ίντερνετ τα έχει παίξει εντελώς. Τα νεύρα μου κοτσίδες!!!

Καλά, τα έσβησα τα σχόλια και μαζί χάθηκε και το "με τη μαμά σπανίως επικοινωνούμε..."

Νερένια είπε...

**Βρε γομολάστιχε ....

την μάνα μου την ξέρω κοντα σαραντα χρόνια, τ΄αδερφια μου πιο λίγο αλλά δε βαριέσαι; Τον δικό μου ακόμη λιγότερο, αλλά τι να κάνουμε; Ανθρωποι είμαστε ...και να τους δικούς μου ανθρώπους τους αγαπάω και το δείχνω με καθε τροπο....

Όσο για τα παιδιά μου , δε σηκώνω κουβέντα είναι οι ήλιοι της ζωή μου, κομμάτι μου και τους αξίζουν τα καλύτερα .....


Σε φιλώ ορε δράκουλα!!!

Νερένια είπε...

**Φυσικένια μου...

Εγώ δεν το ηξερα το σπορ καθολου όμως....είχαμε μαμά και αν ποτε έλλειπε η μαμά, ερχόταν η γιαγιά... οποτε δεν υπήρχε λόγος....

Μετα σα μεγαλώσαμε και έπαψε να έρχεται η γιαγιά (δυο γαιδουρες είστε να κάτσετε να μαγειρέψετε!) έμαθα τα πολύ απαραίτητα, διοτι η άλλη γαιδουρα απεχθανόταν την κουζίνα... και έλεγε εγω αν παντρευτω θα πάρω κάποιον να ξερει να μαγειρευει.... άργησε λίγο αλλά τον βρήκε η τσούρδω!!!

Όμως με τη μανα μου εχουμε γκομενιη σχέση.(με όλα της τα παιδια δλδ) Μεχρι που άμα μια μερα δεν την πάρεις τηλ να τη ρωτησεις τι κάνει σου κοπανάει ότι θυμηθει!
Εμένα τον τσελεμεντε ....τοτε που με ειχες αναγκη 15 φορες τη μέρα με επαιρνες τωρα αμα πεθανω δε θα το ξερεις....χαχαχαχα

φουρτουνιασμενη ψυχη ( fortounata) είπε...

αφού δεν έβαλες το αλάτι από την αρχή,να γίνουν βότσαλα τα φασόλια,πάλι καλά.φιλιά,μην αργείς.

Νερένια είπε...

**Φουρτούνα μου...

Αυτά βρε μου τα έλεγε .... αλλά αυτό το με ...το ματι...και το άλλο το ...όσο πάρει .....πως να τα καταλάβω;;;


Φιλιά...........

μαχαιρης είπε...

XAXAXAXAXAXAXAXA....
Την υγεια σας να εχετε...φουσκωσα απο τα γελια...ΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑ....
Επρεπε να του εχεις διπλα στο τραπεζι και τα...Ψαροπεδιλα με τη μασκα...
Να βουτηξει ο χριστιανος, να βρει το φασολι...