24.9.10

Η φασολάδα κάνει στο γιουβαρλάκι παρέα για να κλάψουν το χαμό του κοτόπουλου...






          Εντάξει πελάτες μου,


                      ήρθε η ώρα να αυτοεξευτελιστώ.... 


Με έπιασε η κρίση μου και λέω να μην την αφήσω να πάει χαμένη....


            Λοιπόν .... όταν παντρεύτηκα, μικρό κοριτσάκι , το μόνο που δεν ήξερα να κάνω από τα οικοκυρικά, ήταν το μαγείρεμα....


Ναιιι, ναι , βασικό...δε λέω ...καλός και ο έρωτας αλλά δεν τρώγεται ο άτιμος!!!
Βέβαια , μια μακαρονάδα , ένα αυγό, ένα κοτόπουλο στο φούρνο το ήξερα! Άλλα πόσο να το φας το κοτόπουλο πια;;;;;;;
Αν το έτρωγες και πολύ, θα έψαχνες τα βρεις τα σουτιέν σου! θα τα φορούσε ο καλός σου και δεν είναι αυτό που με ενοχλεί, αλλά να πως να το πω, το αραχνοΰφαντο με την τρίχα, δεν πάει! Πάει;;;;
Ε! εμένα με χαλάει!


Έτσι ρωτάω τον καλό και μοσχαναθρεμμένο μου:
    "Τι να μαγειρέψω αύριο;"
    "Παστίτσιο!" μου λέει.
Τι λέει;; σκέφτομαι. Αλλά δεν το βάζω κάτω και λέω αυτός θα κάνει πίσω και παίρνω ύφος και ματαλέω:
     "Οκ καλό μου! Αλλά άμα γίνει χάλια θα το φας, δε θα πεταχτεί!" σταυρώνω τα δάχτυλα πίσω από την πλάτη και αρχίζω τις προσευχές.
Αλλά:


   "Φτιάξτο εσύ και τι σε νοιάζει! Θα το φάω!" λέει εκείνος, με μια ταραχή θα το πω και αναμετρώντας με , με τα μάτια! 
   "Ό, τι πεις! Ό,τι θέλει ο πασάς μου!" λέω, χαμογελώ με νόημα και τον βλέπω να ξεροκαταπίνει!


         Καταλαβαίνεται, πως ένιωσα! Όμως το πείσμα - πείσμα, το τηλέφωνο ανά χείρας και η μαμά σεφ, τηλεφωνική οδηγός.
Περιέργως πως, το φαγητό μπήκε στο φούρνο, ψήθηκε και φαγώθηκε εν ριπή οφθαλμού, μαζί με τα απαραίτητα αυτού, επιφωνήματα, τύπου....σπλατς σπλατς, γιαμ , μμμμ γιαμ, σπλατς.


     "Ρε είσαι σίγουρη πως δεν το έχεις ξανακάνει;" ο καλός μου.
     "Ποτέ, γιαμ γιαμ!" εγω μπουκωμένη και έκπληκτη.
     "Ρε μήπως ήρθε από δω η μάνα σου;"
     "Με προσβάλεις!!!! Τι είναι αυτά που λες;;;;"


Αυτό ήταν, κάθε μέρα είχαμε και νέα παραγγελιά! Όλα καλά, εκτός από το λογαριασμό του ΟΤΕ, που φανέρωνε τον τσελεμεντέ μου!


       "Να σου πάρω, ένα τσελεμεντέ;"
       "Τι λες;;; Εμείς μαγειρεύουμε διαφορετικά! Η μαμά είναι μια χαρά! Κοίτα τα γράφω κιόλας να μην τα ξεχνάω!" 


(Αυτό το συνταγολόγιο είναι πάντα στην κουζίνα μου, τόσο αναλυτικά γραμμένο που μέχρι και ο γιος μου μαγειρεύει από κει τα απλά!)


     Έρχεται η ώρα που θα φτιάξω πατάτες με κοτόπουλο στο φούρνο... εύκολο!!!!!


    Όμως .... εμείς , στο πατρικό μου εννοώ, πηγαίναμε στο χασάπη , οκτακόσια χρόνια μας σέρβιρε και ο άνθρωπος ήξερε τα χούγια μας.
Δεν κάναμε διευκρινήσεις, κόψε τόσο κομματάκι, βγάλε από δω , βάλε! Του έλεγα θέλω ένα κοτόπουλο, και κείνος έκανε τα μαγικά του και ήταν έτοιμο για φούρνο!

       Εγώ όμως έμενα μακριά, οπότε και άγνωστος ο χασάπης στη γειτονιά μου.


Πάω λοιπόν η κερία , συνάμενη, κουνάμενη.... λέω ένα κοτόπουλο, μου πιάνει ένα, το τυλίγει, το πληρώνω και φεύγω!
Ούτε καν κοίταξα να δω τι  έχει κάνει. Από συνήθειο χάζευα γύρω γύρω. Έτσι πήρα τη σακούλα και πάμε σπίτι για μαγείρεμα.....


     Καθαρίζω πλένω τις πατάτες, τις βάζω στο μπολ με νερό και πάω να ασχοληθώ με το κοτόπουλο.
   Ανοίγω το χαρτί και τι να δω;;;;;;;;;;;;;;;


Ένα τέρας χωρίς κεφάλι να με κοιτάζει! Παναγία μου! δεν το έχει κάνει μερίδες! Τώρα;;;;
ΣΟΣ ...να πάρω τη μαμά!!!!


Ντριν....ντρινννν!!


Σήκωσέ το!!!!!!!!!!!!!!!!!!


"Μάλιστα;" λέει η ευγενική φωνή της μανούλας μου!
"Μαμάααααααααα!!!! έχω ένα τέρας στη κουζίνα μου!!!!!!!!!"
"Κατσαρίδα;;; Ποντίκιιιιιιιιι;;;" λέει η μανούλα.
"'Οχιιιιιιι!! κοτόπουλο!!!"
"Ζωντανό;;;;;;; Που το βρήκες παιδί μου;;"
"Ψόφιο!!!!!"
"Με τα πούπουλα;; Δεν είναι τίποτα, ποιός στο έφερε;;;"
"Όχι χωρίς τα πούπουλα , το αγόρασα!"
"Και που είναι το τέρας;;; Πρώτη φορά βλέπεις κότα βρε σε καλό σου; Άντε με κοψοχόλιασες!"
"Είναι ολόκληρο, δεν μου το έκοψε!!! Δεν είπα σε μερίδες και δεν με ρώτησε και αυτός ο άντε να μη πω!!! Τι θα κάνω μανούλα μου;;; Τι;;;"
"Ε! Καλά , θα το κόψεις..." και αρχίσει την ανατομία του κοτόπουλου.


      Εγώ το είχα μπροστά μου, το τηλέφωνο στο αυτί, να του ανοίγω πόδια να βάζω το μαχαίρι και να κάνω πρόβες αλλά να μην το κόβω ώσπου....


    "Σε κλείνω, πρέπει να φύγω! Άντε κατάλαβες , ε;; Και τα σκληρά με το μπαλταδάκι!"
    "Κλάψ! καλά!" λέω εγώ και σκέφτομαι, άτιμη ιατρική.


Ξεκινάω..... να κόβω και να μοιρολογώ...


"Καϋμένο κοτοπουλάκι! Που να είναι η μάνα σου τώρα;;" και δώστου να κόβω...


   Και ήρθε η ώρα του μπαλτά! 
Στόχος ουδέν! Αλλού σημάδευα , αλλού πήγαινε! να τραβάω και το ελεύθερο χέρι .... ε! ήταν μπανάλ να φάμε και τα δάκτυλά μου... 
Και δωστου και ξανά.... να κατεβαίνει ο μπαλτάς και γω να κλαίω....


"Τι δολοφόνα είμαι;;;;;;;" να σκέφτομαι....


Να έχω κάνει ένα κοτόπουλο νιανιά, τα μάτια μου τούμπανο από το κλάμα, η ώρα να έχει περάσει και γω εκεί.
    Ξάφνου ακούω τα κλειδιά στην πόρτα και τον καλό μου:


   "Ήρθα! Είσαι εδώ;" 
   "Στην κουζίνα....κλαψ...λιγγμ...σνιφ..."


Έρχεται...βλέπει τα χάλια γενικότερα. Εμένα κλαμένη , το κοτόπουλο χάλια, παντού χαρτομάντιλα πεταμένα, το ταψί άδειο.... και φαγητό πουθενά!


    "Τι κλαις;;;;;; Πέθανε κάποιος;;;" με ρωτάει θορυβημένος.
    "Το κοτόπουλο!" του λέω.
    "Ορίστε; Ήταν ζωντανό;"
    "Όχι ψόφιο!"
    "Και τότε πως πέθανε;"
    "Το δολοφόνησα καθώς προσπαθούσα να το τεμαχίσω και δεν μπορούσα...μπουχου μπουχου...." λέω μέσα στα αναφιλητά μου.
    "Δηλαδή για να καταλάβω, το κλάμμα είναι γιατί ήθελες να το κόψεις μερίδες και δεν μπορούσες;;;"
    "Ναι...... σνιφ σνιφ....νοιώθω απαίσια!!!"
    "Και γιατί δεν το έβαζες να ψηθεί ολόκληρο;;;;;"
    "Ε;;;;;;"
    "Λέω θα το κόβαμε ψημένο...."
    "Εχμμμμμμμ....... αυτό δεν μου το είπε η μαμά μου.....μπουχουχουχου...."




(συνεχίζεται....)
      

17 σχόλια:

φουρτουνιασμενη ψυχη ( fortounata) είπε...

χαχαχαχα,περιμένω τη συνέχεια!!!!φιλιά.

Νερένια είπε...

Συνέχεια έχει η φασολάδα η άτιμη...αλλά και πάλι δε φταίω εγω!!!!


Η μαμα!!!!!!!!!!!!


Φιλιά!!!

Γιαγιά Αντιγόνη είπε...

Τι γελάτε καλέ με τον πόνο του διπλανού;

Γλυκό - Κερασο - Ζουζούνα είπε...

@ Aντιγόνη, με ποιανου να γελάσουμε καλέ?
κατουρήθηκα λέμε!!!!

Ελευθερία είπε...

Χα χα χα χα χα χα .....

Περιμενω τη συνεχεια !!

Νερένια είπε...

** Πες τα ρε Αντιγόνη!!!!!!!!!

Αμαν είναι μην πει ο άλλος τον πόνο του εδω μεσα!


**Ζουζούνα

Μαρή τις πάνες!!! Να σε έβλεπα εσένα!!!!!!



**Ελευθερία

Σιγα σιγα ο διασυρμός!!!! πόσα να αντεξω με τη μία!!!!

Γλυκό - Κερασο - Ζουζούνα είπε...

Α, εκέινα τα χρόνια της νιότης, εμένα η μαμά μου ταξίδευε. Μαγείρευα με το μυαλό και με την φωτογραφική μου μνήμη. ΧΑ ΧΑ ΧΑ !!



Ναι ναι, τα τρώγαμε με την αδελφή μου!!

μαχαιρης είπε...

Λοιπον με πεθανες στα γελια...
Παντως πολυ ελαχιστες, νιοπαντρες, ξερουν να τεμαχιζουν το πουλι...
[Ελα...Το κοτοπουλο εννοω...]
Το κολπο ειναι βεβαια οτι το κοβεις ψημμενο...Με το ειδικο ψαλιδι...

Artanis είπε...

χαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχα
Με τη δολοφονία του κοτόπουλου πολύ γέλασα...
Τί μου θύμισες...
Καλημέρα από ΝΖ...

GiP είπε...

ΑΡΙΣΤΟΥΡΓΗΜΑ !!!!

Γέλασα ΠΑΡΑ πολύ !!

Και είχακαι την εκπληξούλα μου : Τρυφερούλα, ευαισθητούλα (καλά αυτό έβγαινε και από τα ποιήματα), με οικοκυρικές ευαισθησίες πάμπολλες !

Που ειναι ρε η αυτάρχω μπουζι-νες γούμαν, το σκληροδρέπανο, το αντράκι ??

Να σου αφιερώσω λοιπόν το παρακάτω αν και θα το ξέρεις !

http://www.youtube.com/watch?v=25ZRXEd_FX8

φιλιά

Ανταίος είπε...

Πάντως έτσι που κατάντησες το κοτόπουλο,καλύτερα να το έκανες μπιφτέκια!!!αχαχαχαχα

Νερένια είπε...

**Ζουζουνα .... η κουζίνα ήταν το βασίλειο της ...πως να φωτογραφίσουμε;
Κάηκαν τα αυτιά μου στο τηλέφωνο!!!



**Μαχαίρη μου ...20 χρόνια μετά εγω το πουλι δεν το κόβω μόνο το τρώω (το κοτόπουλο καλέ!)
Και ο χασαπης ειναι το (ει)δίκο μου εργαλείο.... σιγά μην το ξαναέκανα ποτέ!

Ζαμέ των ζαμών που θα έλεγε και μοσχαναθρεμμένη μας εδω...

Νερένια είπε...

**Artanis


Μάλλον δεν είμαι η μόνη ε;;;χαχαχαχα

Φιλιά.......

**GiP

Το λέω...μικρό κοριτσάκι.... κάποτε...τώρα είμαι άστα να πάνε, φροντίσατε να με κάνετε σαν τα μούτρα σας! (χαχαχαχαχα)

Αλλά και τότε το πείσμα πεισμα! Μη βάλω κάτι στο μυαλό μου ειναι...
Α και ποια ... εκτός του μαγειρέματος που κάνω εγω ....τα οικοκυρικά τα έχει αναλάβι άλλος ....έτσι και αλλιώς δεν προλαβαίνω...

Νερένια είπε...

**Ανταίε μου,

το έφαγε το μαύρο φίδι....

Μη ρωτήσεις....

Φυσικένια είπε...

Νερένια, αχ και τι μου θύμισες!!!!


Λοιπόν, μαγειρεύω από τα 12 γιατί συχνά για διάφορους λόγους έπρεπε τα Σ/Κ να λείπει η μαμά απ' το σπίτι οπότε και την αντικαθιστούσα επαξίως!!!

Με βαριά καρδιά έκοβα το κρέας...
αλλά....

Θυμάμαι την πρώτη φορά που έπρεπε να μαγειρέψω κόκορα. Ήταν ο αδελφός μου στο νοσοκομείο στην Αθήνα για εγχείριση κι επρεπε να πράξω τα δέοντα για κόκκορα κοκκινιστό με μακαρόνια!!
Και μου φέρνουν ένα με το κεφάλι στη θέση του!!!

Εκεί να δεις κλάμα!! Να είσαι έφηβος φιλόζωος και να σε αναγκάζουν να αποκεφαλίσεις πτηνό!!!

Αμ, όταν μου έφερε ο καλός μου ορτύκια να του τα μαγειρέψω να δεις υγρασία στην κουζίνα!!! Έριξα κι έναν εμετό ξεγυρισμένο απ' τη σύγχυση... μια χαρά!!!
Εννοείται πως όλοι έφαγαν ορτύκια εκτός από εμένα που μου είχε δεθεί το στομάχι κόμπο...

Κι από πάνω με έλεγαν και χαζή...!!!

Εμ.......

Καλημέρα!!!

μουά είπε...

xaxaxaxa ανυπομονώ για την συνέχεια!
Ευτυχώς που πλέον υπάρχουν πιο οικονομικά πακέτα τηλεφώνου γιατί και το δικό μου πιάνει φώτιά όταν μπαίνω στην κουζίνα.

Καλώς σε βρήκα!
xo

Νερένια είπε...

**Φυσικένια μου
και γω είχα ενα θέμα... αλλά παει πια....

όλα τα συνηθίζει κανείς ....

Μονο να φάω αυτόπου γνωρίζω δεν μπορώ ακόμη....


Φιλιά.....



**Μουα
καλώς μας ήρθες ...βολέψου όπου μπορείς και πες μας τι καφέ θες!!!