2.7.10

Δυο νέα μαρούλια στη ζωή μου....

Ήρθε η ώρα , να σας πω τη δεύτερη πονεμένη ιστορία της ζωής μου.....

     Η μητέρα μου , η οποία πρέπει να έτρωγε πολλά μαρούλια, αλλιώς δεν εξηγείται το τεράστιο μέγεθος της κοιλιάς της, μου ανακοίνωσε πως σε λίγο καιρό θα αποκτήσω αδερφάκι!
Εν έτη 1974 , λόγος δε γινόταν για το φύλο, οπότε στις ερωτήσεις μου:
"Τι είναι;"
"Μπορώ να προσευχηθώ να είναι ότι θέλω;"
"Θα είναι ξανθό σαν και μένα;"
"Θα είναι στρουμπουλό σαν της Ξάνθης;"
"Θα με αγαπάει;"
"Θα .......;;;;;"
Η μητέρα απλά σήκωνε τα μάτια στον ουρανό και απαντούσε :
"Μόνο ο καλός θεός μπορεί να απαντήσει!"

Άντε ψάξε βρες τον δηλαδή και μαρούλια κόκκινα!

Περίμενα λοιπόν και περίμενα καρτερικά , τότε είχα υπομονή, τώρα όχι!
Έβλεπα την μητέρα μου να μεταμορφώνεται από μια κούκλα , ήταν μόνο 24 , σε μια τεράστια ντουλάπα και δε μου πολυάρεσε!
Βλέπετε είχα συνηθίσει στα βλέμματα εντυπωσιασμού , καθώς περπατούσαμε στο δρόμο , μαμά και κόρη .
Η κόρη ξανθιά και άσπρη , με τις μπουκλίτσες της με τα κερασένια χειλάκια , η μαμά πάλι με τα μαύρα πολύυυυυυ μακριά μαύρα μαλλιά της , με την σταρένια επιδερμίδα της και με τα σούπερ ντούπερ μίνι της.
Βγαίναμε στο δρόμο και δεν υπήρχε άνθρωπος να μη μας κοιτάξει!
Τώρα όλα άλλαζαν! Η μαμά άρχισε να κονταίνει επικίνδυνα τα μαλλιά της. Στους ώμους τα έφτασε η αθεόφοβη και πατερόφοβη δηλαδή, μια που ο πατέρας σαν όλους τους υπόλοιπους άνδρες έκοβε φλέβες για τα μαλλιά της!
Όπως έλεγα λοιπόν, μεταμορφωνόταν. Τεράστια κοιλιά, πόδια πρησμένα , όλο ύπνο και καναπέ... είχε αρχίσει να μου τη δίνει αυτό το αδερφάκι πριν ακόμη έρθει...

Η κοιλιά ένα τέρας να με φάει.... Περπατούσαμε στο δρόμο και τη ρωτούσαν αν είναι στις μέρες της! Εκείνη απαντούσε χαμογελώντας ...όχι όχι στον πέμπτο είμαι ακόμη... οπότε φαντάζεστε τι έγινε στον ένατο!

Η γιαγιά είχε έρθει να μείνει μαζί μας (καλό αυτό) για να την βοηθάει, η μαμά δεν μπορούσε να με πηγαίνει στο πάρκο (κακό αυτό) , έκανε και κρύο!

Α! ξέχασα να σας πω , ότι ο πατέρας μου βέρος Κοκκινιώτης , ήταν ολυμπιακός μέχρι κεραίας!
Έτσι και γω , ήμουν η κοκκινοσκουφίτσα του, πηγαίναμε κάθε Κυριακή να δούμε την αγαπημένη μας ομάδα ανελλιπώς!

Γυρίζω πίσω λοιπόν στην μητέρα.
Φανταστείτε το μέγεθος , που ακουμπούσε στην κοιλιά το πιάτο με το φαΐ για να φάει η καψερή! Τώρα την καταλαβαίνω..... Τες πα!

Ήταν Κυριακή Δεκεμβρίου ! Ψοφόκρυο , έτσι η γιαγιά αποφάσισε να μαγειρέψει "μπορτς" , μια σούπα που την κάνουν στα μέρη της! Κάλεσε και τους γονείς της (ναι μεγάλωσα με λυκομάνες και λυκοπαππούδες ) να φάμε όλοι μαζί, μεσημέρι Κυριακής.

Εγώ έβαζα τα κόκκινα μου ... είχαμε ματς σήμερα! Και τι ματς! Ντέρμπι!
ΑΕΚ - ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ
Δεδομένου ότι , η από την πλευρά της μητέρας λόγω καταγωγής είναι όλοι ΑΕΚ , είχαμε και ντέρμπι εσωτερικού!
Τα πειράγματα πήγαιναν και ερχόντουσαν! Η μητέρα μου γελούσε , που θα μπαίναμε στη "σφηκοφωλιά" , θα χάναμε κιόλας!
Στρώθηκε το τραπέζι! Φάγαμε και γλύψαμε και τα πιάτα και ο πατέρας σηκώθηκε να ετοιμαστεί!

Εκεί κάπου ανάμεσα στο δέσιμο του κορδονιού του αριστερού του παπουτσιού... ένα ωχ! ακούστηκε από το σαλόνι!

"Ωχ! αγάπη μου ένας πόνος! Ωχ!"
"Όχι σήμερα ρε κούκλα μου!!!! Είσαι σίγουρη;"
"Όχι δε είμαι! Αλλά άμα φύγεις που θα σε βρω;Δε με πας να με κοιτάξουν και άμα είναι γυρίζω!"

Αμάξι τότε γιοκ, μια μηχανή της εποχής είχαμε , τρικάβαλο παντού, αλλά που τώρα δε βόλευε!
Πάει βρίσκει ένα ταξί , μπαίνουμε όλοι μέσα .... πατέρες με τα μαλλιά όρθια , γιαγιάδες, προγιαγιάδες, προπαππούδες, να λένε προσευχές και μένα να μην ξέρω προς τι όλος αυτός ο πανικός!
Θα πηγαίναμε όλοι μαζί να δούμε το ματς;

"Στο Έλενας!" λέει ο πατέρας μου στον ταξιτζή!

Κατάλαβε ο άνθρωπος και βουρ , πατάει γκάζια και φτάσαμε στο πι και φι!
Πάει ο μπαμπάς με τη μαμά , "να την κοιτάξουν" , εμείς αναμονή!
"Εμείς πότε θα πάμε στο γήπεδο;" ρωτάω τη γιαγιά μου.
Κάνει την χαρακτηριστική κίνηση ... ανεβάζει τα μάτια στον ουρανό!
Τα πιάσαμε τώρα , σκέφτομαι και κάθομαι σε μια καρέκλα.

Γυρίζει ο μπαμπάς και αναγγέλλει ... μας κράτησαν! Γεννάμε!

Ποιοί γεννάμε;; Ποιούς κράτησαν; Όλοι θα γεννήσουμε;;;;; Παναγία μου!

Μείναμε εκεί και περιμέναμε και περιμέναμε ... ο πατέρας είχε πάρει έναν καφέ και έπαιζε με το καλαμάκι! Έπαιζε και περίμενε! Σε κάθε "ντλιν ντλον"  των ανακοινώσεων πεταγόταν σύσσωμη όλη η οικογένεια πάνω... και ξανά πάλι στις θέσεις τους! Εγώ προσωπικά το είχα δει σαν παιχνίδι! Πεταγόμουν πρώτη και ξανακαθόμουν πρώτη! Τι να με νικήσουν;
Κάποια στιγμή ακούστηκε το όνομα μας :

Ντλιν ντλον....
" Ο κύριος ΧΧΧΧ απέκτησε ένα υγιές κοριτσάκι , περιμένετε να σας φωνάξουν!"

Αγκαλιές φιλιά , αναμονή .... ο πατέρας πάντα με τον καφέ στο χέρι , εμένα αγκαλιά , να μου λέει τι ωραία που θα περνούσαμε ... θα κάναμε και το νέο μέλος Ολυμπιακό μιας που μέχρι να καταλάβει θα ήταν Αεκ σαν τη μαμά κτλ κτλ....

 Ντλιν ντλον....

" Ο κύριος ΧΧΧΧ πρόκειται να αποκτήσει και άλλο μωρό , περιμένετε ανακοίνωση!"

Ο πατέρα μου κοκκίνισε , πρασίνισε , του έφυγε ο καφές από τα χέρια!

"Όχι παναγία μου , τέσσερις γυναίκες στο ίδιο σπίτι!!!! Τι έχω να τραβήξω ο έρμος!"

Η γιαγιά μου γελούσε και τον φιλούσε. Εκείνη το ΄χε σίγουρο πως τα μωρά ήταν δύο!

Ντλιν ντλον....

" Ο κύριος ΧΧΧΧ απέκτησε ένα υγιές αγοράκι , περιμένετε να σας φωνάξουν!"

"Νάτος και ο κόκορας ! " φώναξε ο πατέρας μου.
"Αεκ - Ολυμπιακός προς το παρόν 3 - 2 ... αλλά πίσω έχει η αχλάδα την ουρά!"

Για τα μάτια του κόσμου , σας λέω πως ΑΕΚ - Ολυμπιακός , έληξε 0-0 στην πραγματικότητα!

Τα ωραία όμως έρχονται ... σαν συναντηθώ με τα μαρούλια μου! Τα πιο περίεργα μαρούλια του κόσμου!









 

5 σχόλια:

Γιαγιά Αντιγόνη είπε...

Το '74 όχι το φύλο δεν ξέραμε, αλλά ο γιατρός "άκουγε" τα μωρά με ένα ξύλινο εργαλείο που έμοιαζε με κουβαρίστρα!
Αχ τη μάνα τη δόλια και δίχως πάνες-βρακάκι πώς τα έβγαζε πέρα με δυο μωρά;

Νερένια είπε...

Το θυμάμαι... σαν κλεψύδρα ήταν στο ξυλινο της!

Γι αυτο δεν ήταν σιγουροι για τον αριθμό!

Θυμάμαι ένα σπίτι όλο τρίγωνα απλωμένα παντού! Δεν εβλεπες τιποτα άλλο ... ασπρα τριγωνα!!

Πάντως είχε πλάκα .... για μενα τουλάχιστον!!!

η σιωπηλή κραυγή είπε...

η μαμα μου μου λεγε οτι ειχε ο γιατρος ενα χωνι καιτο ακουμπουσε πανω στη κοιλια της εγκυου και άκουγε το μωρο,ουτε υπέρηχοι ουτε ντοπλερ ουτε τιποτα

μ αρεσει αυτη η εννοια πινω καφε στο μπλογκ σου

φιλακια πολλα

Νερένια είπε...

σιωπηλούλα ... όλα κερασμένα από μένα αλλά και από σενα σαν το αποφασίσεις ...

Coffeemug είπε...

Κορίτσια ο γιατρός μου είναι λίγο της παλιάς σχολής. Δεν είναι σούπερ μοντέρνος. Γέννησα πριν 7 χρόνια. Στον υπέρηχο μου είπαν ότι είναι μάλλον αγοράκι κι εκείνος μου έλεγε ότι είναι κορίτσι. Ακουγε τους χτύπους της καρδιάς της με ένα παλαιολιθικό μηχάνημα. Είναι κορίτσι! Η πείρα μετράει πολύ. Και οι παλιοί γιατροι που είχαν μάθει χωρίς μηχανήματα είχαν άλλους τρόπους. Εννοείται ότι υποκλίνομαι στην τεχνολογία αλλά απλά λέω ότι βρίσκανε άκρη με ότι είχαν.