8.7.10

5 ευρώ και την βολή μου!



To ποτήρι με το γάλα, ΔΕΝ ήταν στην παραγγελία. πως βρεθηκε εδώ, δεν ξέρω. Στην παραγγελία ήταν η περιώνυμη τούρτα και ο καφές.
Σήμερα καφέ απο την Βιέννη. Για στρωθείτε κι αφήστε μου τα σκέτα και τα ελληνικά (μωρέ ποιός ελληνικός, ΤΟΥΡΚΙΚΟΣ είναι πάρτε το απόφαση...) και δοκιμάστε τούτο δω. Εεεεε? ανώτερο της Ιταλίας, μιας και οι Βιεννέζοι τόχουν ψάξει.
Ετσι αποφάσισα λοιπόν να σερβιριστώ κι εγώ, Μάρτη μήνα, με τσουχτερό κρύο έξω, ένα καφέ να τον απολαύσω, μιας και βρισκόμουν εκεί. Δεν έδενα κόμπο την γλώσσα....
Λες "θα μπώ μέσα" θα γλυτώσω το κρύο. Δεν υπολογίζεις την ορθοστασία. Εεεετσι είναι. Στα καλά καφέ, έχει ορθοστασία. Μην κοιτάς εδώ, που έχουμε καναπέδαι! Ντάξ? Εκεί μια καρέκλα άβολη γιατί πρεπει να φύγεις γρήγορα, η ουρά μεγαλώνει. Μα πως βιάζονται να πιούνε καφέ οι ξένοι? Θα μου πεις γι' αυτό εφηύραν και τον espresso. Στα γρήγορα και στο ποδι. Τι; Ελληνες είναι με το ραχάτι τους? Σιγά μην βιαστώ. Σιγά μην μου κάτσει στο λαιμό το γλυκό. Με την ησυχία μου!
Για παιγνίδι το πέρασα στην αρχή, το να σταθώ στην είσοδο. Μια κυρία με δυο παιδιά, ένα κύριος με καπέλο που κρατούσε ευγενικά στο χέρι, ένας άλλος με το "ταίρι" του, εμείς οι δύο και πίσω μας, άλλη μία κυρία με ένα παιδί.
Ως να γυρίσει το μάτι, να εξερευνήσεις το χώρο... ως να δεις κλεφτά, πως είναι οι αίθουσες, ως να αλλάξεις πόδι....άντε και η κυρία με τα δυο παιδιά, βρήκε τραπέζι. ... Το σέρβις, ταχύτατο, δεν τους προλάβαινε το μάτι. Κόσμος, πηγαινορεχόταν απο την γκαρνταρομπα στην τουαλέτα, στα τραπέζια τους πίσω... αμάν. άλλα πέντε λεπτά ορθοστασίας.
Χαμόγελο η ευγενέστατη δεσποσύνη (χρέη πόρτας το λέμε εδώ), μπροστά μας... τα νεύρα μου βιολί για συγχορδία. "Και δεν διαλέγεις και τραπέζι" μουρμουρίζω, στον συνοδό μου. "Για τόλμα...." μου απαντά, στ' αυτί, λες και θα μας άκουγε κανείς. Εμένα είναι μην με πειράξεις! Και αρκετά σταθηκα!

Τολμώωωωωωω, όχι αυτό είναι της Μαρινελλός. Εγώ ακουμπώ στον ώμο την χαριτόβριτη και της λέω εις άπταιστον αγγλική. "θα ήθελα ένα τραπέζι σε καναπέ, με θέα την Οπερα".
Με κοιτά, ανοιγοκλείνοντας κάτι ματάκια γλυκούτσικα. "Να ρωτήσω τον μέτρ" μου απαντά ο μαθητευόμενος μάγος! Τραβά τον μέτρ απο το μανίκι... και του το λέει. Γυρίζει εκείνος με κοιτά με το φρύδι ψηλά και απαντά εις ακατάληπτον. "Ιn French, English, Italian", του σερβίρω με χαμόγελο αυστηρά! τι να κάνει, κατεβάζει το φρύδι και μου εξηγεί πως μόνο αν έχω κάνει κράτηση....
Σιχτιρίζω εις άπταιστον ελληνική (ο συνοδός μου έχει κρυφτεί πίσω απο κάτι πλάτες) γυρνώ και του χαμογελώ, λέγοντας πως θέλω ένα τραπέζι, όπως το θέλω και μια καρέκλα, γιατί δεν μπορώ να στέκομαι ως να το βρεί, βάζοντάς του, 5 ευρώ στην τσέπη (κρατούσε τα δυο χέρια δεμένα πίσω και μου μιλούσε). Ευχαριστώ!
Τι ώρα ήρθε η καρέκλα, τι ώρα βρέθηκε τραπέζι όπως το ήθελα, δεν ξέρετε. Πόσο έσπαγε η μέση του όση ώρα μας σέρβιρε προσωπικώς...
"Μα για 5 ευρώ"?, ρώτησα φίλη Βιεννέζα, που μου είπε ότι ξοδεύω πολλά... "Δεν δίνουν εύκολα, οι ξένοι", μου απάντησε.. Μάλιστα. Γι αυτό!
Εχει ο Ελληνας, το"λάδωμα" στο αίμα του! Και την βολή του ! Δεν μπορείς να πεις!
Συνεταίρες, το μπωλάκι για τα tips, που είναι? μην φέρω την γαβάθα απο το σπίτι!

4 σχόλια:

Νερένια είπε...

Κάτσε βρε να γλυκαθούν και να μην μπορούν να κάνουν χωρίς εμας και τότε.....
θα ξηλώνονται κανονικά

Ελευθερία είπε...

Νερένια τι καλή που είσαι ....

Οι πάστες όμως χάρμα οφθαλμών !!!
Αχ! Πείνασα πάλι !!!

Artanis είπε...

Χαχα, δεν έχεις άδικο...
Τί είναι τούτο; Σύμπραξη μπλόγκερ;
Ωραίο!!!

Γλυκό - Κερασο - Ζουζούνα είπε...

Nαι Αρτάνις, αργησαν τα νέα? να έρθουν ως εκει?
Περάστε στρωθείτε, μερσί και τουρσί (μήπως χρειασθεί)>